Mowa nienawiści

Zjawisko mowy nienawiści jest zagadnieniem wieloaspektowym i interdyscyplinarnym. Jego analiza wymaga odwołania się do dorobku językoznawstwa, politologii, socjologii, psychologii, pedagogiki, prawa i kryminologii. 

Jednym ze współczesnych zjawisk patologicznych zagrażających wolności religijnej jest mowa nienawiści. Godzina ona w pokojowe współżycie w państwie zróżnicowanych grup społecznych. W potocznym rozumieniu błędnie utożsamiana jest ona jednak z pojęciem hejtu. Nie wszystkie bowiem rodzaje rozpowszechnianych negatywnych komentarzy i opinii można uznać za mowę nienawiści. Za przestępstwo mowy nienawiści można uznać jedynie czyn spełniający znamiona czynów spenalizowanych w przepisach art. 119, 256 i 257 Kodeksu karnego. Stosowanie mowy nienawiści może być sui generis preludium do popełniania przestępstw z nienawiści w formie fizycznych ataków na osoby lub grupy, a na ludobójstwie kończąc. Mową nienawiści zagrożeni są najczęściej przedstawiciele mniejszości rasowych, narodowościowych, etnicznych i wyznaniowych lecz nie tylko. Ofiarami mowy nienawiści stają się również Polacy i katolicy. Genezy mowy nienawiści upatrywać trzeba w stereotypach, uprzedzeniach, nietolerancji, dyskryminacji. Zjawisko to występuje przede wszystkim w cyberprzestrzeni oraz przestrzeni publicznej. Przejawiać może się zarówno wypowiedziami werbalnymi jak i umieszczanymi w przestrzeni publicznej hasłami, symbolami, graffiti lub rozpowszechnianymi publikacjami, muzyką, grami komputerowymi. Mowa nienawiści wymierzona przeciwko osobom wierzącym stanowi drugą pod względem liczbowym, po wandalizmie miejsc kultu religijnego, kategorię czynów naruszających wolność religijną w Polsce. Zwalczanie mowy nienawiści regulowane jest zarówno przepisami prawa międzynarodowego, prawa konstytucyjnego jak i prawa karnego.

czytaj cały tekst lub poszczególne rozdziały: